Gabriël Anthonio is vader van deelnemer Mahil op zorgboerderij Jemalupe en It Fallaet in De Wilp en Drachtstercompagnie. Als vader is hij actief betrokken: hij zorgt voor sponsoring, hij praat ook regelmatig met andere deelnemers en neemt één van hen ook regelmatig mee op stap, en hij verdiept zich in de geboden zorg. “Samen zorgen we voor een fijn leven voor Mahil en zijn vrienden, en ik krijg er ook veel voor terug.”
Mahil heeft autisme en een verstandelijke beperking, hij gaat vijf dagen in de week naar de zorgboerderij. Op maandag en dinsdag op het rustige Jemalupe, woensdag, donderdag en vrijdag werkt hij mee bij het iets drukkere It Fallaet. Zaterdag is het mannendag en gaat Gabriël met hem op stap, zondag is Mahil bij zijn ouders thuis en ziet hij ook zijn uitwonende zus, haar man en baby regelmatig.
“We zorgen met elkaar voor een overzichtelijk leven waarin hij zichzelf mag zijn en zich nuttig kan maken. Overgangen vindt hij lastig, maar als we hem op zondagavond voorbereiden op een ‘werkweek’ waarin hij soep mag maken, dieren verzorgen en mensen helpen, dan verheugt hij zich er alweer op. En na iedere dag neem ik even de rapportage met hem door, en vertelt hij in gebarentaal hoe hij het beleefd heeft. Dat zijn fijne momenten.”
In de rapportage staan soms vraagstukken waar Gabriël een antwoord op heeft, zoals dat Mahil soms op zijn been gaat tikken. “Dan weet ik dat hij overprikkeld is en het goed is om hem even uit de situatie te halen. Bijvoorbeeld even naar buiten of desnoods even naar de wc laten gaan. Het kan best even duren, maar na een tijdje komt hij dan tot rust. Dit soort tips bespreken mijn vrouw of ik dan de eerstvolgende keer als ik hem breng. Dat is iedere werkdag, waarna ik doorrijd naar werk of mijn mijmerdag heb. ’s Middags wordt hij door de zorgboerderij weer thuisgebracht.”
Andersom leren Gabriël en zijn vrouw Radha ook van de begeleiders op de zorgboerderijen. “Zo lieten we Mahil nooit meehelpen bij de afwas, maar door de zorgboerderij vindt hij het nu heel gewoon om mee te helpen. Soms ben je als ouder ook overbezorgd. Ik weet nog goed dat hij 18 werd en van het speciaal onderwijs naar de zorgboerderij ging. Dat was voor hem een grote stap, maar voor ons ook. We dachten dat het wel eens gevaarlijk kon zijn om onze zoon, die geestelijk het niveau van kind van 3 heeft, in een groep te laten op een erf waar ook harken en prikkeldraad aanwezig zijn en misschien wel eens iemand die uit de bocht vliegt. Inmiddels hebben we er juist alle vertrouwen in en zien we ook hoe hij gegroeid is. Als we samen de dag doornemen en hij vertelt wat hij allemaal heeft gedaan voor mensen en dieren dan straalt hij echt.”
Niet alles wat hij op de zorgboerderij doet wil Mahil thuis ook doen. “Blaadjes harken doet hij thuis niet. Dat vindt hij bij zijn werk horen op de boerderij, en na vijf minuten gooit hij thuis de hark aan de kant”, lacht Gabriël.
Mahil gaat expres naar twee zorgboerderijen. “Het begin van de week rustig opstarten is fijn voor hem. Bij Jemalupe zijn kleine groepjes en hoeft er niet zoveel. Bij It Fallaet zijn meer mensen en wordt er samen echt gewerkt. Daar is hij dan op woensdag wel aan toe. Ook vinden we het fijn dat It Fallaet een Christelijke inslag heeft.”
Eén van de andere deelnemers die geen familie heeft om te bezoeken, gaat eens per maand met Gabriël en Mahil mee op stap. “Dat is zo fijn. Gaan we eerst een stripboekje kopen bij de kringloop, en dan lopen ze hand in hand naar de auto. Daar zitten ze muisstil naast elkaar in de auto om het te lezen. Aan het eind van de rit zegt Mahil’s vriend dan: “ik vond het zo gezellig!”. We eten dan samen een patatje en een ijsje en gaan vaak een stukje met de trein. Dat vinden beide jongens prachtig. Na het eten breng ik hem terug en laat ik hem trakteren op een stuk taart. Dan heeft hij in zijn woongroep ook iets om mee te shinen.”
Gabriël is zelf trainer in persoonlijk leiderschap en aangesloten bij Galan Groep, hij is bijzonder hoogleraar aan de Theologische Universiteit in Apeldoorn en schrijft boeken. Onder andere over wat hij van zijn zoon leert en hoe hij anders is gaan kijken, luisteren, denken en voelen. Zo nodigt hij lezers uit om anders naar het leven te kijken in het boek ‘Het leven praat terug’. “Geef verwondering ruim baan, en leef in het hier en nu. Ik ben vaak druk bezig met gisteren en morgen, en met straks en wat nog moet en kan, en dan legt Mahil even zijn hand op mijn schouder en haalt me terug naar het nu. Super waardevol. Leiderschap begint bij er zijn vanuit de rust, niet bij het druk doen.”
Als ondernemer krijgt Gabriël betaald voor zijn werk, maar wanneer hij voor kerkelijke genootschappen of maatschappelijke organisaties zijn verhaal houdt, vraagt hij geld voor het goede doel. “Tja, en dat is dan vaak iets voor de zorgboerderij. Zo kon Jemalupe een mooie kas laten bouwen met de opbrengsten van een aantal lezingen en verkoop van boeken.”
Hoe zorgboeren ook zulke betrokken ouders krijgen? “Tja, de niet-betrokken ouders vragen waarom ze niet betrokken zijn is natuurlijk lastig. De kunst is om niet te oordelen, maar uit te nodigen en samen na te gaan waar je contact kunt verbeteren. Er zijn vast zorgboeren die er heel goed in zijn om alle ouders te betrekken. Ik zou zeggen: sowieso veel contact momenten, elkaar waarderen en respecteren en ook zo rapporteren.
Een volgende nieuwsbrief laten we een zorgboer aan het woord over ouder betrokkenheid.